_{سايه! بيا و ببين كه من از خود گذشته‌ام
مَحوِ خطوطِ  تو  مُردم و جايت شكسته‌ام}

_{خواب و خیال و سکوت تَنيدم به‌ دورِ خود
دل بـه سرابِ تو- پيله‌ي پروانـه- بسته‌ام}

_{من به خيالِ سفر همه ‌جا  پَرسه  مي‌زدم
گَـردِ خودم شده  بُقچه ‌ي  پاهايِ خسته‌ام}

_{لحظـه‌ي  ديدنِ  راه ، دلم دست‌ پاچه  شد
گَر چه  هنوز  به  عمقِ  جدايي  نرفته‌ام}

_{راهِ  گذشتـه  بـراي تـو امـروز محو  بود
رَدِّ تـو را تَـهِ كـوچـه ‌ي  فــردا  گـرفته‌ام}

_{حيف كه  دير  دوباره  شدي آشنايِ  من
من گره‌هايِ غريبِ  خودم  را  گسسته‌ام}

_{وقتِ  نمـايشِ پـرده ‌ي آخِـر رسيـده‌ است
خاكِ زمين شده صحنه‌ي چَشمانِ بسته‌ام}

_{روز ، اگر  چه لُعابِ  سپيدش تمـام شد
سايه!  هنوز  به پاي تو اينجا نشسته‌ام}